Pandora

Pandore veshur me nuret e Aferdites,

zbukuruar hijshem me gure te cmuar

mundohesh te fshehesh vershimin mermerites

te nje kurioziteti qe nuk ka te shuar.

Ecen me hap te lehte, me falsitet veten ndjell;

verbuar jane njerezit nga Perendite tinzare

tek te shohin sa embel shkaterrimin sjell

si shtirresh mosmirenjohese, lozonjare.

E hape kutine e mallkimeve hyjnore

me gezim, nje nga nje i clirove ligesite,

doren e njome me lodra vajzerore

ia dhurove pabesise, u bere nje me prapesite

Zotat ne fund kishin vendosur shpresen

ate qe njerezit do i bente te te falnin

por frika te kish errur syte, kishe humbur besen,

kutise i vure kapakun, miresise ia shuajte zjarrin.

Aida Bode ©

Image taken: http://ladyguinevere.hubpages.com/hub/Pandoras-Box-and-The-Bible

Wave - Dallge

Afsh
_lepin_
mbars ajrin
kurriz-harkun
perplas me zhurme,
perdridhet      perseri
dhe shtrihet lozonjare
permbi nje preher te epshem
aty,   ku   Robinson      Kruzoja
reren kish len' te vetmin amanet.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Tongue
_fondles_
pregnant air,
arches its back
crashes with flutter
curls along lustered lines,
spumante that stretches, curves
o n   l a p s   o f   a p h r o d i s i a,
there, where the late Robinson Crusoe
enshrined the testament of love and sand.

Aida Bode ©

The kiss - Puthja

By Sara Teasdale 

Before you kissed me only winds of heaven
Had kissed me, and the tenderness of rain –
Now you have come, how can I care for kisses
Like theirs again?

I sought the sea, she sent her winds to meet me,
They surged about me singing of the south –
I turned my head away to keep still holy
Your kiss upon my mouth.

And swift sweet rains of shining April weather
Found not my lips where living kisses are;
I bowed my head lest they put out my glory
As rain puts out a star.

I am my love's and he is mine forever,
Sealed with a seal and safe forevermore –
Think you that I could let a beggar enter
Where a king stood before?

Sara Teasdale - 1884-1933

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Nga Sara Tisdejl - Perktheu Aida Bode

Para se të më puthje ti, vetëm era qiellore
Më kish puthur dhe shiu me butësi
Tani ke ardhur, si mund të mendoj për puthje
Si ato përsëri?

Kërkova detin, flladet kish dërguar të më gjenin
Më rrëmbyen dhe jugut i thurën këngë
Fytyrën ktheva puthjen ruajta me shenjtëri
fshehur në të gojës mëngë

Shirat e ëmbël të një prilli ndriçues
S’i gjetën dot buzët ku puthjet gjallojnë
Ula kokën që lavdinë mos ma merrnin
si retë që yjet zymtojnë

Jam e të dashurit dhe ai i imi është në përjetësi
Vulosur me vulë, siguruar deri në amëshim
Mendon se mund t’i hap deren një lypësi
Të hyjë në tëndin mbretërim?